İkinci Yeni şiirinin o büyüleyici ve imge yüklü dünyasına adım atarken, bizi ilk karşılayan isim, hüznün ve kentli insanın yalnızlığının şairi Turgut Uyar oluyor. "Göğe Bakma Durağı", sadece bir şiir değil, boğucu bir dünyada nefes alabilmek için yaratılmış hayali bir mekândır.
GÖĞE BAKMA DURAĞI
İkimiz birden sevinebiliriz göğe bakalım Şu kaçamak ışıklardan şu şeker kamışlarından Bebe dişlerinden güneşlerden yaban otlarından Durmadan harcadığım şu gözleri al kurtar Şu aranıp duran korkak ellerimi tut Bu evleri atla bu evleri de bunları da Göğe bakalım
Falanca durağa şimdi geliriz göğe bakalım İnecek var deriz otobüs durur ineriz Bu karanlık böyle iyi afferin Tanrıya Herkes uyusun iyi oluyor hoşlanıyorum Hırsızlar polisler açlar toklar uyusun Herkes uyusun bir seni uyutmam bir de ben uyumam Herkes yokken biz oluruz biz uyumayalım Nasıl olsa sarhoşuz nasıl olsa öpüşürüz sokaklarda Beni bırak göğe bakalım
Selin Erdem'in Yorumu:
Turgut Uyar, bu şiirle modern zamanların en büyük hastalığına, yani "hız ve kalabalık" içinde kayboluşa bir reçete yazar. Şairin "İkimiz birden sevinebiliriz" dizesi, mutluluğun tek başına değil, ancak bir "biz" olma haliyle, bir paylaşım ile mümkün olabileceğini fısıldar.
Şiirdeki "göğe bakma" eylemi, aslında başımızı kaldırıp beton yığınlarından, bitmek bilmeyen koşuşturmadan, yapay ışıklardan ve şehrin gürültüsünden sıyrılma çabasıdır. Gökyüzü; sonsuzluktur, temizliktir ve en önemlisi özgürlüktür. Şair, sevgilisine (ve aslında okuyucuya) "Bu evleri atla, bu evleri de" derken, bizi kuşatan o mülkiyet ve aidiyet zincirlerini kırmayı önerir.
"Herkes uyusun, bir seni uyutmam bir de ben uyumam" dizesi ise İkinci Yeni'nin o meşhur "kalabalıklara karşı iki kişi" duruşudur. Hırsızlar, polisler, açlar ve toklar; yani dünyanın tüm o karmaşık düzeni uykuya daldığında, geriye sadece saf bir aşk ve gökyüzü kalır. Turgut Uyar bize şunu hatırlatır: Ne zaman dünyadan yorulsanız, ne zaman kendinizi sıkışmış hissetseniz, inilecek bir durak vardır. Başınızı kaldırın, orası sizin Göğe Bakma Durağınızdır.
